Κάθε ιστορία και ένα μοναδικό μπουκάλι κρασί

01/20

ΜΠΕΡΝΑΡΝΤ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ

Στο Βασίλειο του Μπέρναρντ του Κλέφτη τα πάντα μετρώνται με βάση το Ιδανικό. Για παράδειγμα το κρασί δεν μετριέται σε ml. Ούτε σε kg. Ούτε καν σε ποτήρια. Στο Βασίλειο του Μπέρναρντ του Κλέφτη το κρασί μετριέται σε Ηλιοβασιλέματα. Πχ αυτό το μπουκάλι περιέχει 0,75 Ηλιοβασιλέματα ερυθρό οίνο. Δηλαδή τόσο ερυθρό οίνο όσο χρειάζεστε για να απολαύσετε Ιδανικά τα τρία τέταρτα ενός
Ηλιοβασιλέματος. Γιατί - ας πούμε - στο τελευταίο τέταρτο θα έπρεπε να γυρίσετε σπίτι για να προστατέψετε τον εαυτό σας και το έτερόν σας ήμισυ από τις περιπέτειες που κρύβει η νύχτα… για τις οποίες φυσικά υπάρχουν μπουκάλια 1,5
Ηλιοβασιλεμάτων.

02/20

ΤΕΛΙΤΣΕΣ

Οι τρεις τελίτσες ανεβοκατεβαίνουν στην οθόνη του κινητού του τα τελευταία τρία λεπτά και του έχουν φανεί τρακόσια. Δεν θα της απαντήσει αν δεν του απαντήσει εκείνη πρώτη. Το ‘χει υποσχεθεί στον εαυτό του. Βέβαια κι εκείνη το
ίδιο. Το γράψανε και οι δύο ξεκάθαρα λίγο πιο πάνω. “Τelos” “Τέλος”. Λες οι τελίτσες να είναι κάτι του στυλ “η σιωπή μου προς απάντησή σου”; Ή κάτι του στυλ “άντε, περιμένω”. Τι να περιμένει όμως; Aυτός αποφασίζει να σηκώσει τα μάτια του από την οθόνη του και να κοιτάξει δίπλα του, όπου βρίσκεται Αυτή κρατώντας στο ένα χέρι το κινητό της και στο άλλο ένα ποτήρι κρασί, σηκωμένο προς το μέρος του. Τελικά οι τρεις τελίτσες σήμαιναν ότι σημαίνουν πάντα οι τρεις τελίτσες: έχει και συνέχεια…

03/20

ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ ΠΟΤΗΡΙ

Μυστήριο πράγμα η τελετουργία του κρασιού. Οι βασιλιάδες τσούγκριζαν τα ποτήρια τους για να φύγει κρασί από το ποτήρι του ενός και να μπει στου άλλου και να είναι και οι δυο σίγουροι ότι κανείς απ’ τους δυο δεν ήθελε να δηλητηριάσει τον απέναντι. Οι εφοπλιστές σπάγαν ένα μπουκάλι πάνω στο νέο πλοίο, έχοντας εξαντλήσει τα φυσικά μέσα της επένδυσής τους και ποντάροντας
πλεον στα μεταφυσικά. Η Χριστίνα από την άλλη, όταν έχει ζόρικη μέρα, γυρίζει σπίτι και κάνει την δική της τελετουργία, χωρίς ίντριγκες και σπασμένα γυαλιά.
Μόνο μια μπανιέρα, ένα κερί κι ένα ποτήρι κρασί. Και ως δια μαγείας, όλα πάνε λίγο καλύτερα.

04/20

ΤΟ ΤΑΓΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ

“Συγνώμη, το ξέρεις ότι στα αεροδρόμια, δεν επιτρέπεται ούτε λεπτό να μένει μια αποσκευή ασυνόδευτη;” “Βλέπεις κάνα αεροδρόμιο ρε Χρύσα;” “Θέλω να δω τι έχει μέσα” “Ξεκόλλα, η γιαγιά είχε πει πάρτε το σπίτι αλλά αφήστε το ταγάρι και το κρασί στην ησυχία τους” “Θέλω να δω, θα σκάσω” “Κι αν έχει κάνα όπλο;” “Πα να δω” “Κι αν έχει κάνα ερωτικό γράμμα που δεν πρέπει να δουμε ποτέ;” “Λοιπόν, κοιτάζω” “Κι αν έχει λίρες;” “Αααααααααααα” “Τι;” “Κοίτα!”

“Ωχ” (σιωπή) (σιωπή) (σιωπή) (σιωπή) (σιωπή) (σιωπή) (ταυτόχρονα) “Φέρε το κρασί”

05/20

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ Κ.ΔΕΓΡΗ

“Ο γραφίστας δεν είναι αρχιτέκτονας” είπε ο Κ. Δεγρής, της γνωστής οικογένειας αρχιτεκτόνων. “Μπορεί να σχεδιάζει αλλά δεν είναι αρχιτέκτονας”. “Μπορεί να πιάνει το χέρι του αλλά δεν είναι αρχιτέκτονας”. “Οι Δεγρήδες ήταν πάντα αρχιτέκτονες και τη μέρα που παίρναν το πτυχίο τους, οι περήφανοι πατεράδες τους, ανοίγαν ένα μπουκάλι κρασί, να σαν αυτό, και το πίναν στην υγειά τους”. Πλόπ. Έκανε ο φελλός . “Στην υγειά σου ρε Νίκο, με κάνεις περήφανο, ό,τι και να κάνεις παιδί μου”. Και έτσι, ο Ν.Δεγρής, που μόλις είχε πάρει το πτυχίο του στη
γραφιστική που τόσο λάτρευε, συνεχίζει την παράδοση των καμαρωτών γιων αρχιτεκτόνων, αλλά ευτυχώς γι’αυτόν και για τη γραφιστική...
δεν είναι αρχιτέκτονας.

06/20

Η ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ

Στο αμπελοχώρι Τάδε, της επαρχίας Τάδε, ο τότε δήμαρχος ξεκίνησε μια παράδοση η οποία έμελλε να αλλάξει σιγά σιγά για Χι λόγους. Κάθε χρόνο την Τάδε του Χι μηνός, ο κάθε κάτοικος άνοιγε ένα μπουκάλι κρασί. Έπινε 1 ποτήρι κ
έχυνε τα υπόλοιπα 19 στο έδαφος, σαν ένα κέρασμα στη γη που βγάζει αυτό το τόσο στρογγυλό κ γάργαρο κρασί. Την επόμενη χρονιά ήπιαν 2 ποτήρια κ έχυσαν 18. Μια χρονιά μετά ήπιαν 3 κι έχυσαν 17. Και πάει λεγοντας. Κάθε χρόνο, οι κάτοικοι μετά την τελετή περπατούν ως τα σπίτια τους. Για κάποιο λόγο, αυτή η απόσταση φέτος, 20 χρόνια μετά, τους φάνηκε πιο μεγάλη από ποτέ.
Τι σου είναι ο χρόνος...

07/20

ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΑ

“Να σε πάρω εγώ σε λίγο γιατί είμαι σε συνάντηση;” είπε ο Δίας και κοπάνησε το τηλέφωνο. Οι υπόλοιποι 11 θεοί έκαναν ότι κρατάνε κάποιες σημειώσεις ή ότι κάτι τους απασχολεί πολύ έντονα ή ότι ετοιμάζουν κάποια παρουσίαση. Κανείς δεν ήθελε να αντικρίσει το σπινθηροβόλο βλέμμα του Δία, ειδικά όταν είχε τα νεύρα του. Και σήμερα είχε πιο πολλά νεύρα από ποτέ. Γιατί δυο από τα πιο πολύτιμα θαύματα του Ολύμπου είχαν κάνει φτερά. Το ένα ήταν ο Κεραυνός.
Εντάξει, είχε ξαναχάσει τον Κεραυνό αλλά τότε είχε το Κρασί για να καλμάρει τα νεύρα του. Μαντέψτε ποιο ήταν το άλλο θαύμα που χάθηκε…

08/20

ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΑΜΠΕΛΙ

Η βόλτα στα αμπέλια μου φαινόταν πάντα ενδιαφέρουσα. Όχι τόσο για το στριμωξίδι στο καλαθάκι του ποδηλάτου μαζί με τη φραντζόλα, το τυρί και το τραπεζομάντηλο. Ούτε γιατί τα χαχανητά γίνονταν χαχαχαχαχαχαχαχνητά όσο
πλησιάζαμε στο ξέφωτο στη μέση του αμπελιού. Ούτε γιατί μετά από δυο ποτήρια και δυο μπουκιές και δυο φιλιά, το ξέφωτο γινόταν ό,τι πιο κοντά σε όνειρο και το όνειρο ό,τι πιο κοντά σε ζωή. Μάλλον μου φαινόταν ενδιαφέρουσα, και αυτό δεν το λέω με απόλυτη σιγουριά, αλλά μάλλον, γιατί είναι  ψιλοαναζωογονητικό να βρίσκεσαι περιτρυγιρισμένος από σταφύλια όταν
είσαι… κρασί.

09/20

Ο ΜΠΟΥΚΩΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Στο στόμα του γυρνούσε χαλίκια για να βγαίνουν οι λέξεις πιο στρογγυλές.Στο στόμα του γυρνούσε τις λέξεις για να μπορεί να τις πετάει αντί να τις μασάει.Στο στόμα του γυρνούσε τις μπουκιές πολλές φορές για να πέφτει για ύπνο ελαφρύς.Ο Γίγαντας, που ποτέ δεν ήθελε σαν Γίγαντα να τον βλέπουν και να τον φοβούνται, στο στόμα του όταν γυρνούσε το Κρασί, έλεγε μόνο αστεία.Και η Γιγάντισσα κι αυτή, φούσκωνε τα μάγουλά της με Κρασί, κοκκίνιζε κι έσκαγε στα γέλια.Όσο τα Γιγαντάκια κοιμόντουσαν, με όνειρα να γυρνούν στο δικό τους το γιγάντιο στοματάκι.

10/20

ΕΛΑ. ΩΠΑ.

“Έλα, έλα, έλα. Όλο δεξιά τώρα. Δεξιά. Δεξιάαα. Απ’ την άλλη! Απ’ το χεράκι που
κάνουμε το σταυρό μας ρε μεγάλε. Έτσι! Όπως είσαι τώρα. Πίσω. Κι άλλο πίσω. Έλα, έχεις μπόλικο. Κόλλα το στο τροχόσπιτο. Ώπα, καλά είσαι, κατέβα.” Θα πάω Περούτζια, Τοσκάνη, Σιέννα, Σαν Τζιμιάνο, Λούκα, Ρίο Ματζίορε, Κορνηλία, Όλμπια. Τρεισήμισι χιλιάδες άγνωστα χιλιόμετρα, μέσα σε μόνο 9 μέρες. Ούτε μία
κράτηση σε ούτε ένα ξενοδοχείο. Επίσης δεν μιλάω ούτε λέξη ιταλικά. Όμως ο παρκαδόρος στο γκαράζ του πλοίου με στρεσάρει τόσο πολύ που όλα τ’άλλα μου φαίνονται παιχνιδάκι. Ενδιαφέρον. Να θυμηθώ να πιω ένα ποτήρι στην υγειά του.

11/20

Ο ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΒΑΡΕΛΑΚΙ

Στο αμπελοχώρι Τάδε, της επαρχίας Τάδε, ο τότε δήμαρχος ξεκίνησε μια παράδοση η οποία έμελλε να αλλάξει σιγά σιγά για Χι λόγους. Κάθε χρόνο την Τάδε του Χι μηνός, ο κάθε κάτοικος άνοιγε ένα μπουκάλι κρασί. Έπινε 1 ποτήρι κ
έχυνε τα υπόλοιπα 19 στο έδαφος, σαν ένα κέρασμα στη γη που βγάζει αυτό το τόσο στρογγυλό κ γάργαρο κρασί. Την επόμενη χρονιά ήπιαν 2 ποτήρια κ έχυσαν 18. Μια χρονιά μετά ήπιαν 3 κι έχυσαν 17. Και πάει λεγοντας. Κάθε χρόνο, οι κάτοικοι μετά την τελετή περπατούν ως τα σπίτια τους. Για κάποιο λόγο, αυτή η απόσταση φέτος, 20 χρόνια μετά, τους φάνηκε πιο μεγάλη από ποτέ.
Τι σου είναι ο χρόνος...

12/20

ΜΑΓΑΠΑΔΕ

Αν ψηνότανε θα έπαιρνε τηλέφωνο. Ή θα ‘στελνε κάνα μήνυμα. Ή θα έλεγε στον Πέτρο “ρε συ τι κάνει η Δέσποινα; Πες της να βγούμε καμιά φορά.”. Ή θα με χαιρέταγε στο μαγαζί, κάθε μέρα με βλέπει. Ή θα απαντούσε στο μέσεντζερ όταν
του ‘γραψα “Επ τι λέει;” και μετά “ωχ σόρρυ λάθος” και μετά “ελπίζω να είσαι καλά δηλαδή, αλλά σου γραψα κατά λάθος γιατί έστελνα στον ξάδερφο μου που τον λένε κι αυτόν Βύρωνα και ντάξει ξέρεις πως είναι αυτά” και μετά “σόρρυ και
πάλι” και μετά ιμότζι με μαργαρίτα.

Μαργαρίτα, ε; Για να δω…
Μαγαπά. Δε μαγαπά. Μαγαπά. Δε μαγαπά. Μαγαπά. Δε μαγαπά. Μαγαπά. Δε μαγαπά. Μαγαπά! Τό ‘ξερα!

13/20

ΤΑΗΜΙΝΓΚ

“Όχι ακόμα”, σκέφτηκα. Ο Άρης περπατούσε στο διάδρομο, κοιτάζοντας το μωσαϊκό με την ίδια προσήλωση που κοίταζε κάθε πρωί τα πλακάκια στον βυθό της πισίνας, αλλά με χιλιαπλάσια ανυπομονησία. “Όχι ακόμα, κάνε λίγο ακόμα
υπομονή”. Η Στέλλα, κατάκοπη κι ευτυχισμένη, χαμογέλασε σαν να χαμογελούσε για πρώτη φορά. “Όχι ακόμα, έρχεται η ώρα”. Το τηλέφωνο χτύπησε κι ο πατέρας του Άρη πήρε για πρώτη φορά τα μάτια του από πάνω μου και πήγε να το
σηκώσει. Γελώντας και κλαίγοντας μαζί, είπε στη γυναίκα του “να ξέρεις ότι εμένα μ’αρέσεις κι ας είσαι πλέον γιαγιά”, εκείνη τον φίλησε, πήρε δυο κολονάτα ποτήρια από το ράφι κι εγώ φώναξα με όλη μου τη δύναμη για να ακουστώ μέσα από το μπουκάλι: “Τώρα!”

14/20

ΖΩΗ ΠΕΤΑΛΙ

Δεν πρόκειται να περάσει αυτό. Να στο κρασί που πίνω, δεν θα το επιτρέψω! Τι είναι καμιά παιδούλα; Σιγά μην πάει η κόρη μου στο γάμο της με ποδήλατο! Ακούς εκεί “με ποδήλατο”. Ρε πάει καλά ρε; Όταν ήταν μικρή και της είχαμε πάρει
το μικρό με τις βοηθητικές στην Ανάβυσσο, όλο έτρωγε τα μούτρα της. Και στα Γιάννενα που πηγαινοερχότανε στο σχολείο με το ποδήλατο όλο έτρωγε βροχή. Και στο πανεπιστήμιο, όλο τσακωνόταν με τους ελεγκτές που δεν την αφήνανε
να το βάλει στο τρένο. Ο άλλος, ήθελα να’ξερα, δεν της λέει τίποτα; Που αν δεν τον είχε πατήσει στον ποδηλατόδρομο ακόμα θα εργένιζε. Από πού κι ως πού με ποδήλατο στο γάμο, μου λες;

15/20

ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ

Στο απώτερο Χθες αλλά και στο φευγαλέο Σήμερα, διαβάζουμε στην παλάμη μας το Αύριο. Xθες υπήρχαν κάποιες γραμμές στην παλάμη που μας έδειχναν το Αυριο. Σήμερα υπάρχουν κάποιες γραμμές από χαλκό και φάημπεργκλας και μια οθόνη από κάποιου είδους κρύσταλλο στην παλάμη, που μας το μαρτυρούν.
Και στις δυο περιπτώσεις όμως χωρίς μεγάλη ακρίβεια. Στην πρώτη, η παλάμη σε προειδοποιεί πχ για το αν θα διαβείς ή όχι κάποια Μεγάλη Πόρτα και στη δεύτερη για το αν πχ ο Παρνασσός θα έχει χιόνι για σκι. Προσωπικά, σνομπά-
ρω το Μέλλον. Και έχω ήδη βαρεθεί το Παρελθόν. Και το μόνο κρύσταλλο που θέλω στην παλάμη μου Τώρα, έχει μέσα κόκκινο κρασί.

16/20

ΕΞΙ ΚΟΥΠΑ

Έξι Κούπα. Μακράν το αγαπημένο μου χαρτί. Καταρχήν έχει καρδιά. Σημαντικό. Το Έξι επίσης είναι τρομερά ισορροπημένο νούμερο. Τρομερά. Αποτελείται από δυο ανισόρροπα Τριάρια και ταυτόχρονα είναι ανάμεσα στο σοφό Πεντάρι
και το Εφτά του ψεύτη. Επίσης το κόκκινο είναι ζωή. Το μαύρο δεν είναι. Και για να λέμε και την αλήθεια δεν μπορείς να πιεις κρασί από Μπαστούνι ή Σπαθί και το Καρώ παραείναι τραπεζομαντηλέ.

-Δεν ξέρω ρε φίλε, απάντησε ο τατουατζής,
εγώ τα ‘χω βαρεθεί τα χαρτιά. Να σου κάνω τη
μπάλα του μπιλιάρδου με το Οχτάρι που ‘ναι και
μόρτικια;
-Δεν είναι πολύ καμπυλωτό το Οκτώ;
-Είναι.
-ΟΚ.

17/20

ΩΡΑΙΑ ΘΕΑ

“Χμ, δύσκολη ερώτηση” απάντησε ο Αστροναύτης 1, όταν η δημοσιογράφος τον ρώτησε ποια είναι η πιο ωραία εικόνα που είδε στο φεγγάρι. “Ξέρω ποια είναι η πιο εντυπωσιακή εικόνα, αλλά δεν θα την έλεγα ωραία. Με την έννοια ότι δεν
ένιωθα και πολύ ωραία όταν την κοίταζα”. “Και ποια είναι αυτή;” ρώτησε η δημοσιογράφος. “Νομίζω πως μπορώ να πω με σιγουριά η Γη να δύει στο σεληνιακό ορίζοντα. Με τα χρώματά της να φωσφορίζουν”. “Ακούγεται τέλεια, γιατί δεν νιώθατε ωραία;”. “Γιατί δεν μπορούσα παρα να σκεφτώ ότι το κρασί και η παρέα που χρειαζόμουν για να την απολαύσω βρίσκονταν εδώ και όχι εκεί.”

18/20

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ

Επιτρέψτε μου να σας μιλήσω για τα “Κορίτσια”. Έτσι λένε η μία την άλλη, ας είναι 61 η μικρότερη. Βρίσκονται κάθε Πέμπτη απόγευμα για “τέσσερις παρτίδες και ένα μπουκάλι κρασί”. Και δεν έχουν χάσει ούτε μία Πέμπτη τα τελευταία 20 χρόνια. Η Χρύσα μιλάει με το παραπάνω, η Ελένη γελάει με την καρδιά της, η Αφροδίτη παραπονιέται με το δίκιο της. Και η Εύα κερδίζει. Κάθε φορά. Ίσως γιατί ακούει την Χρύσα, αστειεύεται με την Ελένη και συμφωνεί με την Αφρο-
δίτη. Ίσως γιατί είναι υπεύθυνη για το γέμισμα των ποτηριών. Ποτέ δεν ξέρεις...

19/20

ΚΟΚΟΡΑΣ Κ.

Φίλες μου, θα ζητήσω την προσοχή σας στα τελευταία πέντε λεπτά της συνταγής μας. Είναι η φάση όπου τα συστατικά γίνονται ένα κι από εκεί που ήταν κόκορας, κρεμμύδια, κανέλα, γαρύφαλο και κρασί, γίνονται Κόκορας Κρασάτος. Εκεί θέλει προσοχή να μην τραυματιστείτε γιατί τα αρώματα μπορεί να σας σπάσουν τη μύτη. Η πρόταση της εκπομπής είναι να φυλάξετε ένα ποτήρι από το κρασί για εκείνη τη δύσκολη ώρα, να το πιείτε μονοκοπανιά και να προσπαθήσετε να φωνάξετε δυνατά “Κυρ Κόκορα του Κύρη σου τα Κοτοκιρκιρίκου” μέχρι να τα καταφέρετε. Η προσπάθεια θα εξασφαλίσει για εσάς το πολυπόθητο πεντάλεπτο και για την οικογένεια σας ένα όμορφο και σουρεάλ θέαμα για πριν το φαγητό.

20/20

ΒΑΝΑΤΣΙ

“Κι ήντα να το κάμωμε το βανάτσι μρε Ξάδερφε;” ρώτησε ο Ξάδερφος τον Ξάδερφό του. “Να το φορτώσομαι κρασί και λεβεδιές και να πάμε να κλέψομαι τη γκοπελιά.” απηλοήθη ο Ξάδερφος. Και φορτώσαν ένα βανάκι με πέντε ντελικανήδες και ξεχώσανε και δυο βαρέλια από το κρασί που ‘χανε χωσμένο στο μιτάτο, ζωστήκανε τσι εθιμοτυπικές μπερέτες τους και βάλαν μπρος για τη Μιαμού, το χωριό τσι Γιαννούλας. Ο Μπολιερομανώλης στάθηκε κάτω απ το μπαλκόνι τζη και τσι φώναξε “Σφαίρες δεν ήφερα για δε με νοιάζει ν αποθάνω. Συντέκνους ήφερα γιατί στο γάμο και στο θάνατο θες αδερφούς. Κι όσο για το
κρασί... Στις Χαρέεεεεεεεεεεεεεεες Μας!”