Ξεκινώντας τη μέρα με παιδιά χωρίς απώλειες

Inline Images - Ξεκινώντας τη μέρα με παιδιά χωρίς απώλειες

Ξέρετε τι αναρωτιέμαι διαρκώς; Πώς τα καταφέρνουν οι γυναίκες;

Πώς καταφέρνουν και μόλις έχουν κάνει ντους με ένα άνετο «τον κρατάς λίγο;» γλιτώνουν ακριβώς τη στιγμή που ο κατεργαράκος βγάζει το γάλα του;

Και πώς μπορούν να στέκονται μετά μπροστά σου και να σου λένε με ένα πλατύ χαμόγελο «Πάντως μόνο σε σένα το κάνει, ε; Μάλλον επειδή το κουστούμι, σου πάει πολύ», για να σου πετάξουν μετά χαχανίζοντας ένα μωρομάντιλο. Καλά, όλοι το έχουμε καταλάβει στο μεταξύ ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Και ότι δεν είναι καθόλου κομψό να μας ακολουθεί στο γραφείο μια ελαφρώς ξινή μυρωδιά.

Οπότε μια συνηθισμένη πρωινή απόφαση είναι: να αργήσεις ή να βρωμάς;

Συνήθως επιλέγω τη δεύτερη εκδοχή. Σήμερα όμως πρέπει ΚΑΙ να μυρίζω όμορφα ΚΑΙ να είμαι στην ώρα μου – πρωινό meeting. Οπότε αυτό που πρέπει να κάνω είναι να λειτουργήσω ως κ. Γουλφ του Pulp Fiction: Η διαδρομή για το γραφείο διαρκεί 30 λεπτά – μπορώ και σε 10.

Ακόμα μία φονική απόφαση: να ντύσω το παιδί και μετά να τριγυρνά στο διαμέρισμα με τα παπούτσια και να το αφήσω να γκρινιάζει ότι ζεσταίνεται; Ή να γκαζώσω εγώ και στη συνέχεια να ζορίσω ιδροκοπώντας τον πιτσιρίκο να βάλει μια ζακέτα; Άλυτο ζήτημα.

Όπως και να ‘χει, αρπάζω παιδί και ζακέτα και φεύγω τρέχοντας για τον παιδικό σταθμό (αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο στο 10λεπτο!). Παπούτσια μπορεί να φορέσει και μόνο του σήμερα, τι, όχι; Όχι. «Από το χέρι στο χέρι» αντηχεί στο μυαλό μου η φωνή της νηπιαγωγού... όνομα; Δεν θυμάμαι… Η ξανθιά. Η πιο όμορφη από τις δύο. Γιατί ξέρει η γυναίκα μου όλα τα ονόματα (και μάλλον και τα γενέθλια) των νηπιαγωγών, των άλλων παιδιών και των περισσότερων γονιών; Ένα ακόμη ερώτημα που μάλλον δεν θα απαντηθεί σε αυτή τη ζωή.

«Λοιπόν Κωστάκη, τι έφερες σήμερα για το «κολατσιό για όλους»;»

Αχ όχι. Μια ματιά του Κωστάκη και διακρίνω μια υποψία αμφιβολίας, μήπως ο μπαμπάς δεν είναι τελικά ο σούπερ ήρωας που πίστευε μέχρι τώρα. Του κλείνω το μάτι: φυσικά και είναι. Αν είναι δυνατόν ο μπαμπάς να ξεχάσει το «κολατσιό για όλους»!

Ειδικά σήμερα, που επέλεξα την εκδοχή «αλλάζω ρούχα».

Καθησυχάζω τον παιδικό σταθμό ότι «πάω στα γρήγορα να φέρω και τα υπόλοιπα πράγματα» και τρέχω σφαίρα στο Lidl. Έχει φούρνο; Έχει, υπάρχει Θεός τελικά. ΟΚ, τι τρώνε για πρωινό; Ψωμάκια, ψωμί σε φέτες, μαρμελάδα, μέλι, ρυζογκοφρέτες, γιαούρτι, γάλα, μούσλι ή καλύτερα να γίνω αρεστός στα παιδιά και να αγοράσω κρέμα σοκολάτα και γκοφρέτες; Εννοείται. Αφού δεν δίνουν λίστα για ψώνια από τον παιδικό σταθμό, χεχε.

Το κολατσιό παραδόθηκε, οι νηπιαγωγοί δεν λένε τίποτε και τα μικρά είναι μες τη χαρά. Μια μητέρα κοιτάζει σοκαρισμένη. Θα πρέπει όμως καμιά φορά το πρόγευμα να είναι ανδρικό.

Τα κατάφερα άλλη μια φορά εύκολα – τώρα μπορώ να αρχίσω τη μέρα μου.

«Μέρα, αφεντικό. Είχαν χαλάσει τα φανάρια και ήταν κάτι ανίκανοι τροχονόμοι, τα ξέρεις τώρα... πραγματικά ήρθα όσο πιο γρήγορα γινόταν, σόρυ.» Στην πρωινή συνάντηση τσεκάρω στα γρήγορα και το κινητό μου. Έχει σταλεί από το σπίτι πριν από τρία τέταρτα: «Προσοχή, μην ξεχάσεις το «κολατσιό για όλους»! Είναι η σειρά μας. Είδα ότι άφησες σπίτι τη λίστα με τα ψώνια που μας έδωσαν από τον παιδικό σταθμό. Γι’ αυτό σου την ξαναστέλνω σε φωτό. Σε παρακαλώ μην πάρεις γλυκά. xox.»

 

Πραγματικά απορώ, πώς στο καλό τα καταφέρνουν;